Helvetia Expres | Dag 4 (en toch ook de andere dagen)

“Het avontuur gaat beginnen!” zijn de mooie woorden van Robbie die hiermee de Helvetia rit in de vroege morgen aftrapt. Een emotionele briefing van Esther volgt waarna iedereen de trein in snelt om onderweg te gaan. Ik ben samen met Joeri bagagesjouwer deze ochtend, we gaan assisteren waar nodig en mogelijk. Allereerst gaan wij naar de medewerkers BM en richten samen met andere lotgenoten een coupe in voor de reis. Tassen, hoeden, puzzelboekjes en koekjes.

We snellen direct op Rotterdam naar de bagagecoupes om te helpen. Het valt allemaal mee die ochtend, een paar grote tassen en wat rollators. Bij Mönchengladbach even naar buiten om de 23 uit te zwaaien, nog een snack te halen en dan gaat het tempo omhoog met de 110 er voor.

We razen door Duitsland op naar de Rijnstrecke. 24 jaar geleden voor het laatste gedaan met de trein, zo een 15 jaar geleden langs de kastelen gewandeld. Erg leuk om hier weer eens te komen. Het was inderdaad erg mooi en leuk om de bekende kastelen weer te zien. Zo ergens in de middag worden we gevraagd om een minibar dienst over te nemen dat doen we met plezier. Lekker met dat karretje door de schuddende rijtuigen. Al snel leren wij de bochten en drempels van de K1 rijtuigen goed kennen. Ondanks alle bagage die deze eerste dag mee is, kunnen we er toch goed langs. Dat er elk uur 100 man naar de Rheingold express gingen, was wel een hindernis voor de minibar. Ik weet niet meer precies hoe, maar ergens hebben we ook nog gegeten die middag. De tijd vliegt en voor we het wisten moesten we de kar parkeren en door de trein naar onze snellen om te helpen met de bagage, waarna we ook onze eigen bagage mochten pakken en in Freiburg op het station stonden terwijl de trein naar een depot ging. Het hotel was zo ongeveer aan het perron dus na wat gezoek konden we de kamer in en was het snel oogjes toe en slapen.

De volgende morgen aan het ontbijt, waar er aan onaangename verassing was. De trein bleek vast te zitten op het rangeerterrein. Er was niemand om het spoor te beheren en de wissels om te zetten. Zoals u kunt begrijpen is het dan heel moeilijk om weg te komen met een trein. Een aantal mensen ging hiermee aan de slag en wij als SSN-medewerkers kregen de opdracht om iedereen op het perron te verzamelen, daar te houden en paraat te staan als boodschapper of wat er dan ook nodig zou zijn. Na een uurtje in de frisse ochtendbries werd duidelijk dat de trein los ging komen en dat de originele plannen naar Luzern gewoon door konden gaan.

Zodoende kwam de trein aan op het juiste perron, lees waar 500 mensen stonden te wachten, verdween iedereen in rap tempo in de rijtuigen en konden we gaan. Er was wel een wijziging in de route waardoor wij direct een Notbremsüberbrückung (NBÜ) in gingen. Dit was een verhaal en nog wat werk omdat daar nog niet op was gerekend. Robbie en Alessio door de trein om terstonds de noodremmen vast te zetten met tywraps, deurwachten op scherp en we konden gaan. Het bleek te gaan om een lange donkere betonnen bak/tunnel. Niet fraai maar daardoor lagen we wel weer op schema, soort van.

Bij Basel ging de 110 eraf en de prachtige 241A65 voor de trein welke ons door de Alpen naar Luzern zou brengen. Echt een prachtige machine, soepele en stille kracht. Ik had nog geen dienst dus kon mooi genieten vanuit de medewerkers BM welke direct achter de loc hing. Zwitserse meertjes met veel vergezichten en bochten is wat we verwachtte en kregen. Bij elke koeienbel kon Martijn: koe! Schreeuwen. Echt Milkaland. Luzern zelf was kort, langs het meer, wat eten, snel nog souvenirs voor de kinderen scoren en weer terug naar het Bahnhof. Hier ook de e-loc kunnen bekijken. Die staat beter bij de K1 rijtuigen dan een stoomloc moet ik zeggen. Zelfde groen, dak, popnagels en rechte ruiten. Prachtig!

De weg terug was meer van hetzelfde, waarbij ik met Joeri met de minibar door de K1 rijtuigen aan het navigeren was. In deze rijtuigen krijg je toch minder mee van het uitzicht omdat de ramen lager zitten en als je staat je minder ziet. Veel geschonken, gepraat en gehobbeld. In Basel weer de 110 ervoor en namen wij afscheid van de 241A65. Als SSN medewerker ben je gewend dat je ook wel in het machinehuis kan kijken zo nu en dan, maar dat kon nu niet. Jammer, was erg benieuwd hoe de Franse loks moeten worden bediend.

Bij het stuk van Bazel naar Freiburg kwamen we weer de NBÜ strecke tegen en daar werden we heen geleid. Robbie en Alessio door de trein, iedereen op scherp, toen kwam het bericht dat we toch via de mooie route mochten en dus alles voor niks was veranderd. Nou ja, het uitzicht op dat stuk rails was ook niet mis. We volgde mooi de westflank van een heuvelrij waardoor je mooi uitzicht had over een vlakte. Lekker slingeren om vlak te blijven en bijzonder veel goederentreinen die passeerden. Op Freiburg HBf er uit om nog een rondje door de stad te lopen, dit terwijl Isabel , et al wat extra eten en drank gingen halen voor de Mitropa en minibars. Bijzondere stad met vrijwel geen autoverkeer maar overal trams. Ik snap nu waarom wij al railliefhebbers dit als basis voor deze rit hebben gekozen. Ook de dom was indrukwekkend en het uitgaansleven was druk en bruisend. Maar niet voor ons, want wij wilden na een rondje gewoon het bedje in.

De volgende ochtend kleine oogjes aan het ontbijt, maar er waren geen wilde appjes over treinen die vast zaten. Dus ontbijt erin, hobbelen naar het perron en wachten maar. Op deze rit heb ik mij erg verheugd; namelijk 2 jaar geleden hier gewandeld in het zwarte woud met vrouw en kinderen langs dit spoor. Ik vroeg mij toen al af of hier soms stoomtreinen zouden rijden? Nou ja dus! Eerste stuk met de 110 was gewoon wat kaartspellen spelen in de coupe; Joeri wist wel een goede die niet te ingewikkeld was. Op Hausach zagen we de 75 1118 en 58 311 al klaar staan. De 75 ervoor en de 58 achterop.

Bij het wegrijden was meteen duidelijk dat er flink gestoomd en gestookt ging worden. De 75 vooraan klonk prachtig en tjoekte hard om met zoveel mogelijk vaart de klim te beginnen. Maar als je naar achter keek om de 58 te zien werken leek het wel of er een vulkaanuitbarsting bezig was, het was echt ongelooflijk hoeveel rook daar uit kwam. Tip: haal de was binnen voordat de trein langs je dorpje komt. Prachtige plaatjes geschoten en gelachen met de bel in de coupe. Veel tunnels en kronkels, bomen, dorpjes, watermolens; kortom echt het zwarte woud (welke nog wat zwarter werd).

In Villingen nog een prachtig station waar we konden genieten van rangeren met stoom en verder de rust van een dorpsstation. Verder het dorpje aangedaan, mooie torens gezien, lekker gegeten in de zon en nog wat op de markt rondgekeken, kijken kijken niet kopen.

Op de terugweg mocht ik weer de minibar doen met Joeri. Deze keer de BM’s weten te vinden om wat andere mensen te ontmoeten deze reis. Weinig meegekregen van de afdaling met de 218, welke bijzonder steil scheen te zijn. Nou ja er is veel fris en bier doorheen gegaan. Hier nog een maaltijd genoten in de Mitropa. Vandaag stapten wij echter niet uit op Freiburg HBf, maar bleven nog in de trein hangen om deze schoon te maken voor de volgende dag. Dit hebben we gedaan op een depot plek hiervoor. Zakken legen en naar buiten. Nieuwe zakken overal plaatsen en de vloeren vegen. Zo gepiept en weer terug naar Freiburg HBf. Deze avond was er wel animo om wat te gaan eten en drinken in de stad. Joeri en ik sloten ons aan bij een SSN gezelschap dat een Italiaans restaurant had gevonden. Beetje koud buiten, maar de pizza was lekker en warm. Daarna nog een biertje in een kroeg, duidelijk in de uitgaansstraat. Welke ook erg gezellig was, maar je kan elkaar natuurlijk niet meer verstaan.

De volgende dag de terugreis met de 110. De lange vlakte na Freiburg afrijden en dan de Rheinstrecke weer op. Hier deden we ook nog Bingen aan, waar een fraai kasteel uitzicht bood over een bocht van de Rijn. Beneden aan de boulevard was ook nog lekker ijs, wat gretig werd afgenomen door de SSN reizigers en medewerkers.

Langs de Rheinstrecke had ik helaas minibar dienst, dus kreeg ik minder mee van het uitzicht. Nu hadden we geen koffie en het zat ook niet mee met de runners, dus het was een beetje rommelen. Toch nog wel wat uitgeschonken, maar veel reizigers waren wel voldaan en droomden van hun bedje thuis denk ik zo.

Mönchengladbach Hbf klonk een bekende fluit. Hier herenigde de stoet rijtuigen zich weer met de 23 023 welk een eigen avontuur had beleefd in Duitsland. Schuif open en gaan dat leek het idee van de 23 deze avond. Ik weet niet precies hoe het werkt op het spoor, maar het scheen dat we erg hard door Nederland raasde. Bij elk station afscheid, zwaaien, deuren dicht en door. Hier en daar stapten al rode SSN medewerkers uit.

Bij het depot was het uitstappen, wat knuffels, bedankjes en uitwisseling van vergeten spullen. Het regende flink en iedereen was moe. Veel situaties, indrukken en emoties meegemaakt. Meer dan ik hier heb kunnen opschrijven. Het avontuur is voorbij!